Kagan
Kortfilmfestival - Zweedse kortfilms (deel 1)
Lukas Moodysson is zeker geen onbekende in ons land, met langspeelfilms als Fucking Amal, Tillsammans (Together) en Lilja 4-ever op zijn naam. Bara Prata Lite is de kortfilm die hij maakte net voor zijn Europese doorbraakfilm Fucking Amal. Birger is een eenzame gepensioneerde die iedereen wil aanspreken, met een averechts effect: iedereen loopt van hem weg. Goed nieuws dus als er iemand aanbelt die hém wil aanspreken: een volgelinge van Hare Krishna. Die hij dan ook genadeloos onder tafel praat.
Jonas Holmström en Jonas Bergergard haalden de selectie met twee kortfilms, die beide vertrekken van een fastfoodrestaurant. Natan is gestuurd door het uitzendkantoor om te helpen in de zaak, maar als blijkt dat hij zelfs een zak broodjes niet openkrijgt zonder schaar, wordt hij meteen buitengegooid. De eigenaar van het restaurant voelt zich hier toch wat schuldig bij. Hij biedt een lift aan en besluit in één moeite door voor hem een hond te kopen: hij zoekt een advertentie op, belt de vrouw die een hond verkoopt en rijdt Natan erheen. De kleine zelfstandige regelt het allemaal snel maar Natan, die een kwartiertje nodig heeft om te kiezen tussen koffie of thee, kan het niet goed volgen en kan niet beslissen of hij de hond nu wil of niet, tot wanhoop van zijn ex-baas. Geen probleem, Natan mag wel even de nacht doorbrengen bij de verkoopster, dan kan hij er nog wat langer over nadenken.
In Kommer Hem stapt een oude bekende, een man op leeftijd, het fastfoodrestaurant binnen. Na enkele jaren Zuid-Amerika is hij terug in Zweden om zijn dochter, een meisje dat zijn kleindochter had kunnen zijn, nog eens te kunnen zien, maar die heeft wel betere dingen te doen. Alleen, haar vader heeft haar een katje beloofd en dat wil ze wel hebben. Dan begint de zoektocht naar een klein schattig katje, maar de relatie tussen vader en dochter wordt er niet bepaald beter op.
In Hotel Rienne worden feestjes gegeven “voor zij die last hebben van hun tijd”. Henry is zo iemand. Vervelend, want Henry is graag stipt en houdt voortdurend de klok in het oog. De vroege ochtend begint vrij normaal, al legt de bus naar het werk een klein stukje weg dubbel af. Het wordt een belangrijke dag, want om negen uur moet hij een rapport verdedigen voor het directiecomité. Wanneer tijd een relatief begrip begint te worden en Henry rond het cruciale uur van zijn presentatie geplaagd wordt door fast forward en repeat in de tijd, neemt de waanzin het langzaam maar zeker over.
Roy Andersson staat jaren na zijn Songs from the Second Floor weer even in de belangstelling met de nieuwe langspeelfilm You the Living, een compilatie tragikomische en droog vertelde scènes over het dagelijkse leven. In zijn kortfilm Harlig ar Jorden presenteert hij een man die op een saaie manier over zijn saaie leven vertelt. Waren de andere kortfilms uit deze reeks al droog, dan slaat dit alles qua droogheid. Andersson gebruikt statische shots van al bijna even statische personages in hun natuurlijke habitat; over het algemeen een kleurloos en communistisch aandoend interieur. Door zijn oog voor detail haalt hij maximale kracht uit een minimale setting.
Tja, ’t is even wennen, die droge films over de leegheid van het bestaan, maar ze werken wel verslavend. Op naar de tweede reeks!
