Kagan
Kortfilmfestival - Zweedse kortfilms (deel 2)
Na de eerste reeks Zweedse films onder de noemer van ‘het niet zo alledaagse leven’ zien de vier kortfilms in het teken van opgroeiende pubers er verrassend normaal uit. In Tjejen med Videokameran vindt een meisje met een uitzichtloze job een camera, achtergelaten door Japanse toeristen en vol beelden van verschillende continenten. Dit opent een nieuwe wereld voor haar: ze neemt de camera overal mee en observeert haar omgeving door het oog van de lens. Wanneer ze de ingang van een peepshow iets te ostentatief filmt loopt het mis, en dan is er nog die jongen die voor haar valt en toch haar camera steelt. Al bij al kabbelt het verhaal maar wat voort en zullen we deze kortfilm snel vergeten zijn.
Het uitstekende Godkänd zagen we al op de editie van vorig jaar, waar hij de prijs van de jury wegkaapte in de Europese competitie. Kristofer, een rotverwende en overbemoederde puber, brengt zijn dagen door in en op bed, met een verzameling junkfood, strips en pornovideo’s rond zich. Hij leeft samen met zijn moeder, die in hem nog de lieve kleine jongen van weleer ziet. Ongevraagd komt een van zijn ‘vrienden’ binnenvallen, ook een nietsnut maar dan een van de assertieve soort, die bovendien Kristofers moeder als lerares heeft. Daarvoor komt hij eigenlijk: om van zijn lerares te eisen dat ze zijn ‘onvoldoende’ omzet in een ‘voldoende’. Maar eerst is er nog een pervers machtsspelletje nodig met Kristofer: hij laat zijn nieuwe vriendin overkomen, de ex van Kristofer, die er zelf nog altijd een beetje verliefd op is. De sfeer is lekker onwennig, zeker wanneer de naïeve moeder er nog eens tussenkomt, en het is knap hoe overtuigend de vier personages hun subtiele rol spelen. De sfeer zorgt er ook voor dat je nooit weet wat er zal gebeuren, en of de regisseur gaat voor de komedie of voor de keiharde confrontatie. Bij een eerste visie is Godkänd dan ook hard en gedurfd, de tweede keer weet je wat er zal gebeuren maar blijft het lachen met de gênante situaties en de politiek incorrecte dialogen. Zeer straf.
De twee afsluitende korte filmpjes zijn helaas alweer om snel te vergeten: Ett Pinhal Ner laat een vader zien die alle rede verliest wanneer zijn dochter voor het eerst met een ideale schoonzoon naar de film gaat, in Scen nr: 6882 ur mitt Liv (‘scène 6882 uit mijn leven’) twijfelt een jongeman of het nu gevaarlijk is om van een brug te springen of niet. Allebei een beetje mager qua idee, en nooit echt grappig, maar ze duren niet te lang en vervelen doen ze dus niet.
