Kagan
Kortfilmfestival - Vlaamse kortfilmcompetitie (deel 3)
Granitsa is in zijn bescheiden opzet een aangenaam filmpje. Twee zielen vinden elkaar op een trein in Rusland; er is een taalprobleem maar de grotere verschillen met de andere reizigers brengen de twee naar elkaar.
In Moment de Gloire mag Bruno Vanden Broecke nog eens een kortfilm dragen. Zijn personage bereidt zich met oneindige precisie voor op een stunt die hem beroemd zou moeten maken. Goed uitgewerkt, oog voor detail en een strak scenario dat naar een einde toewerkt. Dik OK dus, al zullen we hem wellicht weer snel vergeten zijn.
Juliette is de tweede dromerige kortfilm van Nathalie Teirlinck na het vorig jaar terecht bekroonde Anemoon. Deze keer wordt er gemijmerd op de huwelijksdag: de bruid herinnert zich hoe ze als meisje wilde trouwen, maar tegelijkertijd twijfelt ze over haar huwelijk. Ze maakt een wandeling op het strand terwijl de familie verderfeest, en herinneringen, twijfels en ongeruste telefoons vloeien in elkaar over. Bij Anemoon werkte de dromerige sfeer omdat ze zich afspeelde in het hoofd van een kind, en visueel bood het mogelijkheden om de spanning op te drijven. Hier heeft het allemaal wat minder om het lijf en herkenbaar is het ook al niet. Wie verleid wordt door de vaagweg sprookjesachtige taferelen zal gecharmeerd zijn, wij hadden meer de neiging om achtereenvolgens “kom verdorie van dat strand af” te roepen en “ach, laat maar zitten”, wat wellicht niet de bedoeling was.
Na een douche op een scoutskamp blijkt een jongen ineens helemaal alleen te zijn. Het lijkt ochtend, maar in de volgende scène is het al nacht en loopt hij fotogeniek door de graangewassen. Een scène verder wordt hij gevonden. Een beetje mager, deze Duister.
Een goeie kanshebber als publieksfavoriet is Tanguy’s Unifying Theory of Life, een waanzinnig grappige kortfilm over twee kuismannen die zich vooral bezighouden met het ontstoppen van WC’s. Wanneer één van de twee ontslaan wordt zitten ze samen op café: “Al bij al is het niet zo erg dat ge ontslaan zijt: ge wou toch weg, en daarbij, ge waart er ook niet zo goed in.” Sterke dialogen, acteurs die hun personage met overtuiging neerzetten, en een scenario dat de straffe personages maximaal uitbuit. Super dus, dit mag voor ons op de volgende kortfilm-dvd.
Duffel speelt zich af in Marokko, en laat drie kibbelende vrouwen skiën in de uitlopers van de Sahara, terwijl de Marokkanen hoofdschuddend toekijken. Lekker absurdisme over de bekommernissen van de bourgoisie in een origineel kader.
Naar deel 4
